Als adviseur op het gebied van creatieve huisvestingsconcepten voor maatschappelijk vastgoed, zijn we steeds op zoek naar (Europese) aanbestedingsstrategieën die ook uitdagen tot creativiteit aan de aanbiedende markt. Die moeten daarop dan wel met zo min mogelijk transactiekosten kunnen reageren (om hun interesse nog hoger te maken). We benoemen steeds een eenvoudig omschreven basispakket en bieden veel ruimte voor ondernemende aanbieders om eigen oplossingen te bedenken. Waar dit voor de opdrachtgever interessant is, krijgt deze ook de ruimte extra aan het gevraagde basispakket toe te voegen. Voorbeelden: echte bedrijven als leerbedrijf aan huisvesting voor beroepsonderwijs, commerciële sportgerelateerde voorzieningen aan een gemeentelijk sportcomplex, etc. Wij denken hiermee juist voor aanbieders interessante proposities in de markt te leggen. Aanbieders lijken daar echter huiverig voor en neigen zich in hun aanbod in eerste instantie vooral op alleen de basisvraag voor de voorziening zelf te richten. Zich meer te gedragen als de aannemer die een prijs geeft voor het basispakket en zich niet laat verleiden tot aanvullend ondernemerschap ten bate van zichzelf (winst) en de opdrachtgever (meer aanbod voor minder of hetzelfde geld). Vooral aan aanbieders de volgende vragen: Klopt die waarneming van huiver en zo ja waar komt die huiver vandaan? Wat is er naar jullie mening meer voor nodig om aanbieders te triggeren om met eigen oplossingen te komen, andersoortige activiteiten en voorzieningen toe te voegen aan het gevraagde basispakket, etc.? Welke voorwaarden moeten we daarvoor aan de vraagkant creëren en hoe spelen we daarop in in onze aanbestedingsstrategie.